• en
  • Bank Gospodarstwa Krajowego

    Aleje Jerozolimskie 7

    00-955 Warszawa

    BGK Linia

    801 598 888, 22 599 8888 (7:30-17:30)

    fax: 22 627 03 78

    Sprawozdanie z działalności | System kontroli wewnętrznej i system zarządzania ryzykiem

    System kontroli wewnętrznej

    System kontroli wewnętrznej jest w sposób trwały i spójny wkomponowany w system funkcjonowania banku, między innymi poprzez wbudowanie manualnych i automatycznych mechanizmów kontrolnych. Systemem objęte jest również funkcjonowanie podmiotów zależnych oraz przedsiębiorców zewnętrznych, którym bank powierzył wykonywanie czynności bankowych i czynności związanych z działalnością bankową.

    Celem systemu kontroli wewnętrznej jest wspomaganie wszystkich procesów tak, aby zapewnić skuteczne i efektywne działanie banku, wiarygodność sprawozdawczości finansowej, przestrzeganie zasad zarządzania ryzykiem oraz zgodność działania banku z przepisami prawa i regulacjami wewnętrznymi. Za funkcjonowanie systemu kontroli wewnętrznej odpowiada Zarząd, natomiast nadzór nad nim sprawuje Rada Nadzorcza.

    System kontroli wewnętrznej w BGK zorganizowany jest w oparciu o koncepcję trzech linii obrony:

    1. Linia obrony – bieżące zarządzanie ryzykiem w jednostkach, które obejmuje kontrolę przeprowadzaną przez pracownika w ramach czynności na danym stanowisku pracy, kontrolę wykonywaną przez osoby zatrudnione na stanowiskach kierowniczych bądź osoby upoważnione do autoryzacji operacji lub podpisywania pism i dokumentów oraz kontrolę inicjowaną przez dyrektora jednostki organizacyjnej na podstawie rocznych planów kontroli.
    2. Linia obrony – procesy zarządzania ryzykiem wraz z jednostkami odpowiedzialnymi za całościowe zarządzanie poszczególnymi rodzajami ryzyka. Procesy zarządzania ryzykiem mają na celu zapewnienie jednoznacznej i efektywnej identyfikacji, pomiaru, oceny, monitorowania i kontroli ryzyka, a także właściwego raportowania i podejmowania skutecznych działań zabezpieczających. Zadania związane z zarządzaniem ryzykiem braku zgodności realizuje w banku Compliance Officer przy współudziale komórki ds. zgodności – ich celem jest zapewnienie zgodności działania banku z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, regulacjami nadzorczymi oraz normami etycznymi.
    3. Linia obrony – audyt wewnętrzny.Zadaniem komórki ds. audytu jest badanie i ocena, w sposób niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu kontroli wewnętrznej oraz systemu zarządzania ryzykiem. Ocenie audytu podlega również funkcjonowanie podmiotów zależnych banku. Komórka audytu wewnętrznego podlega bezpośrednio Prezesowi Zarządu. Jej niezależność umacniana jest poprzez nadzór ze strony Komitetu ds. Audytu, akceptację przez Komitet ds. Audytu zmian na stanowisku dyrektora komórki audytu wewnętrznego, akceptację planów i sprawozdań tej komórki przez Radę Nadzorczą, a także bezpośredni kontakt dyrektora audytu z przewodniczącym Komitetu ds. Audytu. Komórka audytu wewnętrznego funkcjonuje zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego, przygotowanymi przez Instytut Audytorów Wewnętrznych IIA, co jest potwierdzane cykliczną niezależną oceną zewnętrzną.

    W banku obecnie trwają prace nad dostosowaniem systemu kontroli wewnętrznej i zarządzania ryzykiem do wymogów nowej rekomendacji H KNF.

    Organizacja procesu zarządzania ryzykiem kredytowym i koncentracji

    Ryzyko kredytowe jest jednym z najważniejszych elementów ryzyka finansowego, na jakie narażony jest bank w ramach prowadzonej działalności. W celu rozpoznania ryzyka kredytowego i jego ograniczania do akceptowalnego poziomu oraz systematycznej kontroli skuteczności podejmowanych działań bank stosuje proces zarządzania ryzykiem kredytowym obejmujący identyfikację, ocenę, podejmowanie działań w celu redukcji, zabezpieczenia lub transferu tego ryzyka, monitorowanie oraz raportowanie.

    Istotnym elementem procesu zarządzania ryzykiem kredytowym jest planowanie działań, które obejmuje całość procesu decyzyjnego polegającego na wydawaniu rekomendacji i zaleceń, modyfikowaniu oferty usług banku oraz tworzeniu procedur w celu zapewnienia, że ekspozycje na ryzyko kredytowe pozostaną w granicach określonych przez władze banku.

    Zarządzanie ryzykiem kredytowym jest realizowane w banku na dwóch poziomach:

    • ryzyka klienta z uwzględnieniem jednostkowej ekspozycji kredytowej,
    • ryzyka portfela kredytowego.

    Bank dokonuje identyfikacji i oceny istniejącego ryzyka kredytowego w oparciu o:

    • realizację wewnętrznych procedur pozwalających na zbadanie zdolności kredytowej poszczególnych kredytobiorców i określenie grupy ryzyka związanego z udzieleniem ekspozycji kredytowej,
    • aktualizację ryzyka w wyniku kontroli i monitorowania pozycji aktywów zarządzanych przez jednostki organizacyjne banku.

    Bank stosuje ostrożnościowe podejście w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym. Główne cechy obecnego systemu zarządzania tym ryzykiem to:

    • oddzielenie funkcji sprzedażowych od oceny ryzyka klienta zarówno na poziomie oddziału, jak i w centrali banku,
    • każdorazowa kompleksowa ocena ryzyka kredytowego klienta z uwzględnieniem jednostkowej ekspozycji kredytowej dla każdej transakcji skutkującej powstaniem ekspozycji kredytowej, w celu zakwalifikowania do określonej klasy ryzyka kredytowego,
    • stosowanie eksperckich metod pomiaru ryzyka kredytowego poprzez stosowanie (w zakresie ryzyka pojedynczej transakcji) analizy wskaźnikowej, opisowej do oceny ryzyka kredytowego, a w zakresie ryzyka portfelowego poprzez ocenę stopnia koncentracji portfela kredytowego banku w ujęciu branżowym, podmiotowym i przedmiotowym,
    • system kompetencji decyzyjnych stopniowany według wielkości zaangażowania i związana z tym kolegialność decyzji kredytowych,
    • okresowa weryfikacja ryzyka zawartych transakcji uwzględniająca zmiany sytuacji finansowej kredytobiorców oraz warunków otoczenia,
    • dywersyfikacja branżowa, przedmiotowa, podmiotowa w ramach ustalonych przez bank limitów angażowania środków,
    • analiza i weryfikacja zasad wyceny prawnych zabezpieczeń spłaty kredytów i tworzenia rezerw celowych,
    • system monitoringu ekspozycji pozwalający na wczesną identyfikację zagrożeń lub sygnałów ostrzegawczych,
    • system monitoringu i wyceny zabezpieczeń pozwalający na kontrolę zabezpieczeń poszczególnych ekspozycji i reagowanie w przypadku zmian ich wartości.

    Jednym z podstawowych narzędzi zarządzania ryzykiem kredytowym w BGK jest system limitów. Proces limitowania odbywa się zarówno na poziomie operacyjnym, jak i poziomie strategicznym zgodnie z właściwymi kompetencjami.

    W zakresie ryzyka kredytowego stosuje się następujące grupy limitów:

    • branżowe, odzwierciedlające ryzyko wynikające z rodzaju działalności klienta,
    • przedmiotowe, wynikające z ryzyka, jakim obarczony jest cel udzielonego kredytu,
    • podmiotowe, określone ze względu na typ klienta,
    • produktowe.

    Ponadto jednym z najważniejszych czynników ryzyka kredytowego jest ryzyko koncentracji, które jest w banku monitorowane zgodnie z przepisami ustawy Prawo bankowe oraz uchwałami i rekomendacjami Komisji Nadzoru Finansowego obowiązującymi w tym zakresie, przepisami ustawy o Banku Gospodarstwa Krajowego, a także z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Zgodnie z uchwałą Zarządu w banku niezależnie od ustawowych limitów koncentracji funkcjonują dodatkowe ograniczenia angażowania się banku obowiązujące na etapie podejmowania decyzji finansowych.

    Proces monitorowania ryzyka polega na cyklicznej kontroli wielkości limitowanych parametrów i analizowaniu stopnia wykorzystania wyznaczonych limitów. W banku okresowo sporządzane są raporty z zakresu ryzyka kredytowego, m.in.:

    • miesięczny raport ryzyka kredytowego zawierający informację o charakterze zaangażowań, strukturze ryzyka całego portfela kredytowego oraz wykorzystania zewnętrznych i wewnętrznych limitów zaangażowania dla Komitetu Kredytowego banku i Zarządu banku,
    • kwartalny raport ryzyka kredytowego zawierający rozszerzoną informację o charakterze zaangażowań, strukturze ryzyka całego portfela kredytowego (z uwzględnieniem portfela ekspozycji zabezpieczonych hipotecznie) oraz wykorzystaniu zewnętrznych i wewnętrznych limitów zaangażowania – dla Komitetu Kredytowego banku, Komitetu Finansowego banku, Zarządu banku oraz dla Komitetu ds. Ryzyka, a w okresach półrocznych dla Rady Nadzorczej banku,
    • roczny raport z działalności kredytowej ze środków własnych i powierzonych, z uwzględnieniem ekspozycji zabezpieczonych hipotecznie – dla Komitetu Kredytowego banku, Komitetu Finansowego banku, Zarządu banku, Komitetu ds. Ryzyka oraz dla Rady Nadzorczej banku.

    Raporty półroczne i roczne z działalności kredytowej banku prezentowane są na wspólnych posiedzeniach Komitetu do spraw Audytu i Komitetu do spraw Ryzyka.

    Bank posiada odpowiednie procedury obejmujące zasady postępowania w przypadku wystąpienia zwiększonego poziomu zagrożenia ryzykiem kredytowym.

    Charakterystyka głównych rodzajów ryzyka kredytowego i koncentracji

    Ryzyko kredytowe to ryzyko związane z niewywiązaniem się kredytobiorcy z wynikającego z zawartej z bankiem umowy obowiązku spłaty należności i bezpośrednio oznacza niebezpieczeństwo, że kredytobiorca nie wywiąże się z podjętych zobowiązań finansowych – co za tym idzie, bank poniesie stratę z tytułu tej ekspozycji. Bank ogranicza ryzyko kredytowe w skali mikro poprzez działania podejmowane w ocenie i monitoringu klienta oraz w skali makro – całego portfela – poprzez ustalanie limitów dla poszczególnych segmentów i produktów.

    Pomimo że ryzyko kredytowe ma właściwie jednolity charakter, można wyróżnić jego podtypy.

    Ryzyko koncentracji wierzytelności

    Ryzyko koncentracji wierzytelności jest ważnym czynnikiem ryzyka kredytowego. W banku są wprowadzone odpowiednie wewnętrzne zasady i stosowane procedury w zakresie koncentracji zaangażowań, ze szczególnym uwzględnieniem dużych zaangażowań w odniesieniu do pojedynczych klientów i grup klientów banku. Koncentracja w portfelu poddawana jest monitoringowi w podziale na poszczególnych kredytobiorców, podmioty powiązane ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie, branże itp. Zasady koncentracji wierzytelności odnoszą się do różnych obszarów działalności banku (nie tylko działalności kredytowej, ale również inwestycyjnej czy transakcji na rynku pieniężnym).

    Ryzyko częściowego lub całkowitego niewykonania zobowiązania

    Ryzyko niewykonania zobowiązania oznacza sytuację, w której kontrahent nie wywiązuje się z umownych terminów spłaty zobowiązań lub całkowicie takiej spłaty zaniecha. Realizacja tego ryzyka wiąże się z podwyższeniem kosztów poprzez generowanie dodatkowych rezerw celowych, które w przypadku całkowitej niespłacalności przekładają się na zrealizowaną stratę.

    Bank minimalizuje ryzyko niewykonania zobowiązania poprzez:

    • ocenę zdolności kredytowej kontrahenta opierającą się na modelach finansowych, w tym modelach predykcyjnych skutkujących przyznaniem kontrahentowi ratingu adekwatnego do poziomu ryzyka z nim związanego,
    • okresowy monitoring sytuacji ekonomiczno-finansowej kontrahenta.

    Ryzyko zabezpieczenia

    Ryzyko zabezpieczenia występuje w przypadku, gdy przyjęte zabezpieczenie ekspozycji jest nieadekwatne do wartości przyznanego finansowania lub gdy wartość zabezpieczenia podlega znacznym wahaniom.

    Ryzyko zabezpieczenia minimalizowane jest poprzez:

    • politykę przyjmowania prawnych zabezpieczeń, przyjętą uchwałą Zarządu banku, określającą warunki brzegowe adekwatności zabezpieczenia dla danego typu ekspozycji, klienta i zabezpieczenia,
    • monitoring wartości zabezpieczeń, w szczególności zabezpieczeń hipotecznych, poprzez okresową weryfikację wycen nieruchomości,
    • testy warunków skrajnych, obejmujące m.in. symulacje zmian wartości zabezpieczeń i ich wpływ na poziom rezerw celowych.

    Ryzyko stopy procentowej i kursu walutowego

    Ryzyko stopy procentowej i kursu walutowego w ryzyku kredytowym wiąże się bezpośrednio z ryzykiem niewykonania zobowiązania, ponieważ realizacja pierwszego skutkuje znacznym podwyższeniem prawdopodobieństwa realizacji drugiego. Ryzyko to oznacza zwiększenie obciążeń kontrahenta poprzez wzrost stóp procentowych lub niekorzystną zmianę kursu walutowego niosące za sobą podwyższenie wysokości rat spłaty podjętego zobowiązania.

    Bank ogranicza ryzyko stopy procentowej i kursu walutowego poprzez:

    • stosowanie odpowiednich procedur w zakresie udzielania finansowania w walutach obcych, w szczególności podczas weryfikacji źródeł spłaty należności,
    • testy warunków skrajnych, obejmujące m.in. symulacje zmiany wartości stóp procentowych i kursu walutowego i ich wpływ na zdolność kredytową kontrahentów oraz poziom rezerw celowych.

    Organizacja procesu zarządzania ryzykiem finansowym

    W banku funkcjonuje system monitorowania ryzyka finansowego, który umożliwia zarządzanie ryzykiem we wszystkich podstawowych obszarach. Dla każdego z wyodrębnionych rodzajów ryzyka wdrożone są procedury opisujące kompetencje i odpowiedzialność poszczególnych komórek organizacyjnych banku włączonych w proces monitorowania ryzyka, a także przedstawiające sam proces i wykorzystywane w nim metodologie.

    Obowiązujący w BGK system pomiaru ryzyka finansowego obejmuje w szczególności następujące metody i narzędzia:

    • wskaźniki płynności, lukę płynności, analizy stabilności środków oraz dzienny monitoring bazy depozytowej – stosowane w odniesieniu do ryzyka płynności,
    • miary wielkości pozycji (m.in. wysokość pozycji walutowej, luka stopy procentowej) – stosowane w zakresie ryzyka walutowego i stopy procentowej, miary wrażliwości służące do szczegółowych analiz (BPV, duration, wrażliwość wyniku odsetkowego na zmianę poziomu stóp procentowych) – stosowane w zakresie ryzyka stopy procentowej,
    • wartość zagrożona (VaR) – stosowana w zakresie ryzyka rynkowego,
    • wskaźniki adekwatności kapitałowej – wskaźniki wynikające z regulacji zewnętrznych określające dostosowanie wielkości funduszy własnych do poziomu i charakteru ryzyka, jakie bank podejmuje, uwzględniając m.in. wielkość i strukturę aktywów ważonych ryzykiem,
    • wskaźniki dźwigni – stosowane w zakresie ryzyka nadmiernej dźwigni,
    • miary ryzyka w warunkach skrajnych (stress testy) – stosowane w zakresie ryzyka finansowego.

    Głównym narzędziem zarządzania ryzykiem finansowym w BGK jest system limitów. W banku stosowane są:

    • w zakresie ryzyka płynności – limity i wartości progowe wskaźników płynności,
    • w zakresie ryzyka stopy procentowej – limity i wartości progowe miar wrażliwości, limity wielkości pozycji i limity straty,
    • w zakresie ryzyka walutowego – limity wielkości pozycji i limity straty,
    • w zakresie adekwatności kapitałowej – limity dla wskaźników adekwatności kapitałowej i limity kapitałowe w poszczególnych obszarach działalności,
    • w zakresie ryzyka nadmiernej dźwigni – limit wewnętrzny dla regulacyjnego wskaźnika dźwigni.

    Proces monitorowania ryzyka polega na cyklicznej kontroli wielkości limitowanych parametrów i analizowaniu stopnia wykorzystania limitów. Raporty z zakresu ryzyka finansowego przekazywane są Komitetowi Finansowemu banku, Zarządowi banku, Komitetowi do spraw Ryzyka oraz Radzie Nadzorczej banku. Procedury obejmują dodatkowo zasady postępowania w przypadku wystąpienia zwiększonego poziomu zagrożenia ryzykiem finansowym.

    Charakterystyka głównych rodzajów ryzyka finansowego

    Ryzyko płynności

    Ryzyko płynności to zagrożenie wystąpienia utraty zdolności do terminowego regulowania zobowiązań na skutek niekorzystnego ukształtowania się struktury aktywów i pasywów, transakcji pozabilansowych, niedopasowania terminowego bieżących strumieni pieniężnych, powodujące konieczność poniesienia nieakceptowalnych strat.

    Celem zarządzania ryzykiem płynności jest:

    • zapewnienie i utrzymywanie zdolności banku do wywiązywania się zarówno z bieżących, jak i z przyszłych planowanych zobowiązań, z uwzględnieniem kosztów pozyskania płynności i rentowności kapitałów własnych,
    • zapobieganie wystąpieniu sytuacji kryzysowej,
    • określenie rozwiązań umożliwiających przetrwanie sytuacji kryzysowej w przypadku jej ewentualnego wystąpienia.

    Poziom ryzyka płynności jest przedstawiany w cyklicznych raportach płynności zawierających w szczególności informacje o wykorzystaniu nadzorczych i wewnętrznych limitów płynności, poziomie stabilności środków obcych i wynikach stress testów oraz dodatkowych analizach dotyczących m.in. płynności długoterminowej.

    Bank kontroluje ryzyko płynności przy zastosowaniu systemu limitów i wartości progowych wskaźników płynności. System limitowania obejmuje płynność bieżącą, krótko-, średnio- i długoterminową.

    W całym 2016 roku płynność banku była na bezpiecznym poziomie. Nadzorcze miary płynności określone w uchwale nr 386/2008 KNF z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie ustalenia wiążących banki norm płynności (z późn. zm.) oraz w Rozporządzeniu Delegowanym Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz. U. UE L 11 z dnia 17 stycznia 2015 r., s. 1) nie były przekroczone.

    Wzrost miar płynności jest związany przede wszystkich z proporcjonalnie większym wzrostem długoterminowych źródeł finansowania w stosunku do wzrostu akcji kredytowej banku oraz wzrostu inwestycji kapitałowych.

    Ryzyko rynkowe

    Ryzyko rynkowe rozumiane jest jako zagrożenie pogorszenia się wartości portfela instrumentów finansowych lub wyniku finansowego banku na skutek niekorzystnych zmian parametrów rynkowych (kursów walut, stóp procentowych, cen instrumentów dłużnych, cen instrumentów kapitałowych).

    Celami zarządzania ryzykiem rynkowym są:

    • dla ryzyka stopy procentowej (w tym ryzyka zmiany cen dłużnych papierów wartościowych) – ograniczenie ryzyka utraty części dochodu odsetkowego lub poniesienia nadmiernych kosztów odsetkowych na skutek zmiany rynkowych stóp procentowych oraz ryzyka niekorzystnej zmiany wartości rynkowej portfela instrumentów finansowych banku,
    • dla ryzyka walutowego – ograniczenie ryzyka poniesienia strat na skutek zmian rynkowych kursów wymiany walut,
    • dla ryzyka cen kapitałowych papierów wartościowych – ograniczenie ryzyka poniesienia strat na skutek zmian cen instrumentów kapitałowych.

    Ryzyko stopy procentowej

    Bank monitorował ryzyko stopy procentowej poprzez stosowanie:

    • limitów BPV portfela handlowego i portfela bankowego,
    • limitów straty,
    • limitów ryzyka dochodu księgi bankowej,
    • innych miar ryzyka, w tym m.in. VaR i duration.

    System wewnętrznego raportowania w zakresie ryzyka stopy procentowej obejmuje w szczególności informacje o wykorzystaniu limitów ryzyka stopy procentowej, wynikach z tytułu zmian stóp procentowych, miarach (VaR, BPV, duration, modified duration), analizach luki stopy procentowej, wrażliwości dochodu odsetkowego oraz wynikach przeprowadzanych testów warunków skrajnych.

    W 2016 roku ryzyko dochodu odsetkowego w horyzoncie 12 miesięcy kształtowało się na poziomie umiarkowanym. Ekspozycja na ryzyko stopy procentowej była ograniczana poprzez bieżące zarządzanie portfelem aktywów płynnych.

    W okresie sprawozdawczym nastąpił wzrost miar BPV i VaR na skutek zwiększenia sumy bilansowej banku, w tym w szczególności wartości portfela dłużnych papierów wartościowych.

    Ryzyko walutowe

    W 2016 roku poziom ryzyka walutowego w banku został oceniony jako niski. Pomiar ryzyka odbywał się zgodnie z obowiązującymi zasadami i był dokonywany m.in. poprzez badanie wielkości pozycji walutowych, poziomu VaR oraz wyniku z tytułu zmian kursów walutowych. Na bieżąco dokonywano również monitorowania wykorzystania limitów wewnętrznych: pozycji walutowej oraz straty.

    Raporty ryzyka walutowego zawierają w szczególności informacje o wykorzystaniu limitów ryzyka walutowego, osiąganych wynikach, wysokości VaR oraz wynikach przeprowadzanych testów warunków skrajnych.

    Całkowita pozycja walutowa banku na 31 grudnia 2016 roku wyniosła 107,8 mln zł, natomiast VaR dla tej pozycji 1,6 mln zł.

    Ryzyko zmiany cen instrumentów kapitałowych

    W 2016 roku ryzyko cen instrumentów kapitałowych w banku kształtowało się na poziomie umiarkowanym. W porównaniu do 2015 roku nie nastąpiły istotne zmiany wartości portfela akcji, natomiast nastąpił wzrost portfela certyfikatów inwestycyjnych.

    Pomiar ryzyka cen instrumentów kapitałowych odbywał się zgodnie z obowiązującymi zasadami i był dokonywany poprzez badanie wartości portfela instrumentów kapitałowych oraz VaR. Na 31 grudnia 2016 roku VaR dla portfela instrumentów kapitałowych wyniósł 43 mln zł.

    Organizacja procesu zarządzania ryzykiem operacyjnym

    Ryzyko operacyjne obejmuje wszystkie istotne obszary działalności banku oraz wszelkie nowe, istniejące i modyfikowane: produkty, procesy i systemy oraz uwzględnia czynniki wewnętrzne (takie jak: struktura organizacyjna, specyfika działalności, użytkowane systemy informatyczne, specyfikę klientów, skargi od klientów, jakość kadr, zmiany organizacyjne oraz rotację kadr) i czynniki zewnętrzne (otoczenie działania banku).

    Proces zarządzania ryzykiem operacyjnym obejmuje wszystkie oddziały i komórki organizacyjne centrali banku oraz podmioty zależne, które są nadzorowane przez właściwe komórki organizacyjne centrali banku, zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Centrali oraz zakresem ich obowiązków.

    Bank zarządza ryzykiem operacyjnym poprzez wprowadzenie:

    • funkcji koordynatora ryzyka operacyjnego,
    • podejścia procesowego do oceny linii biznesowych, produktów o podwyższonym ryzyku oraz ryzyka generowanego przez oddziały i komórki organizacyjne centrali banku,
    • wskaźników ryzyka operacyjnego.

    W banku funkcjonuje Komitet Ryzyka Operacyjnego, który pełni funkcje opiniodawcze i decyzyjne, umożliwiając Zarządowi nadzór i kontrolę poziomu ryzyka operacyjnego w banku oraz skuteczności systemu zarządzania tym rodzajem ryzyka.

    Raportowanie ryzyka operacyjnego odbywa się w oparciu o informacje wprowadzane do aplikacji Rejestr Ryzyka Operacyjnego przez koordynatorów ryzyka operacyjnego ze wszystkich oddziałów i komórek organizacyjnych centrali banku oraz podmiotów zależnych.

    Charakterystyka ryzyka operacyjnego

    Wartość straty netto z tytułu zdarzeń ryzyka operacyjnego w 2016 roku wyniosła 345 tys. zł. Poziom rezerw utworzonych na zdarzenia ryzyka operacyjnego na koniec 2016 roku wyniósł 3,3 mln zł.

    Inne ryzyka

    Dodatkowo bank zarządza ryzykami trudnomierzalnymi, przede wszystkim ryzykiem braku zgodności i utraty reputacji, przyjmując zbliżone zasady jak w przypadku zarządzania ryzykiem operacyjnym, a także ryzykiem modeli zgodnie z przyjętymi w tym zakresie procedurami wewnętrznymi. W 2016 roku bank dostosował proces zarządzania ryzykiem modeli do wymogów Rekomendacji W.

    Adekwatność kapitałowa banku

    Bank monitoruje poziom adekwatności kapitałowej za pomocą wskaźników adekwatności kapitałowej wyznaczonych zgodnie z ustawą Prawo bankowe oraz rozporządzeniem CRR2.

    W 2016 roku normy adekwatności kapitałowej określone w art. 128 ust. 1 ustawy Prawo bankowe oraz określone w art. 92 ust. 1 CRR były zachowane (współczynnik CET1 na poziomie co najmniej 4,5%, współczynnik kapitału Tier1 na poziomie co najmniej 6%, współczynnik wypłacalności na poziomie co najmniej 8% oraz wskaźnik kapitału wewnętrznego na poziomie co najwyżej 100%).

    Wzrost całkowitego wymogu kapitałowego oraz kapitału wewnętrznego w 2016 roku związany był z rozwojem działalności banku w obszarze finansowania przedsiębiorstw oraz z nabyciem certyfikatów inwestycyjnych Funduszy Inwestycyjnych Zamkniętych, natomiast wzrost funduszy własnych wynikał z podwyższenia funduszu statutowego BGK przez Skarb Państwa poprzez przekazanie papierów skarbowych.

    Kapitał wewnętrzny wyznaczany jest z tytułu typów ryzyka uznanych przez bank za istotne. Największą część stanowi kapitał wewnętrzny z tytułu ryzyka kredytowego i ryzyka kredytowego kontrahenta.

     

    2 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. U. UE L 176 z dnia 27 czerwca 2013 r., s. 1)

    Struktura kapitału wewnętrznego (w %)

    wykres_09